Reklama

Gotowi do służby Kościołowi

2018-05-16 11:24

Emilia Walczak
Edycja zielonogórsko-gorzowska 20/2018, str. I

Emilia Walczak
Nowi diakoni z księdzem biskupem i formatorami

Diecezja zielonogórsko-gorzowska ma czterech nowych diakonów. 12 maja w kościele pw. Bożego Ciała w Głogowie klerycy przyjęli święcenia diakonatu z rąk bp. Tadeusza Lityńskiego

Aleksander Gostyński z parafii pw. św. Michała Archanioła w Świebodzinie, Wojciech Przyborowski z parafii pw. św. Mikołaja w Świebodzicach, Sebastian Pytlik z parafii pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika we Wschowie i Rafał Zbrożek z parafii pw. Ducha Świętego w Słubicach przed pięciu laty przekroczyli mury Wyższego Seminarium Duchownego w Paradyżu. Powołanie każdego z nich wyglądało inaczej. Dzięki formacji i modlitwie wytrwali. W czasie sobotniej Eucharystii potwierdzili decyzję, że chcą swoim życiem służyć Kościołowi.

O moc Ducha Świętego dla nich modlił się bp Tadeusz Lityński.

Reklama

– Dziękujemy Bogu za naszych braci.

Jesteśmy pełni wdzięczności za ich pierwsze seminarium, którym była rodzina i wspólnoty parafialne na czele z duszpasterzami. To, że dzisiaj są z nami, to praca wielu osób – podkreślał biskup. Jako wzór godny naśladowania w czasie posługi bliźnim wskazał bł. Hannę Chrzanowską. – Ona była wcieleniem Chrystusowych błogosławieństw. Chorzy cieszyli się, że mogli mieć ją blisko siebie, bo wlewała w nich spokój ducha, optymizm oraz nadzieję – mówił.

Po przyjęciu święceń diakoni będą mogli m.in. udzielać chrztu, rozdzielać Komunię św., asystować w błogosławieniu w imieniu Kościoła związków małżeńskich czy przewodniczyć nabożeństwu żałobnemu i pogrzebowemu. Anna Pytlik, mama dk. Sebastiana, była poruszona i dumna z syna. – Dla każdego rodzica to ogromne przeżycie, jestem szczęśliwa, że mamy zaszczyt tu być. Teraz syn potrzebuje dużo modlitwy i może na nią liczyć – mówiła tuż po Eucharystii. Dk. Sebastian Pytlik wie, że święcenia to dopiero początek trudnej drogi. – Szósty rok to czas intensywnej pracy i posługi jako diakona, aktywna pomoc kapłanom w sprawowaniu Eucharystii, ale też ostatni etap naszych studiów, obrona prac magisterskich i praktyk na parafii, które będziemy odbywali. Z dzisiejszej uroczystości zapamiętam ducha modlitwy. Te wspomnienia będą mi długo towarzyszyły – zapewniał.

Na koniec biskup pobłogosławił w kościele Bożego Ciała nowy obraz, który jest wierną kopią dzieła Caravaggia. Przedstawia scenę powołania św. Mateusza. Ma być zachętą do nowych powołań. – Niech św. Mateusz pomaga młodym rozeznawać drogę życia i da im odwagę, a tym, którzy już kroczą w małżeństwie lub kapłaństwie, wyprosi łaskę wierności. Drodzy diakoni, życzymy wam przyjęcia sercem tajemnicy Jezusa Chrystusa, rozważania jej i doświadczenia jej mocy w życiu – mówił ks. Stanisław Brasse, proboszcz miejscowej parafii.

Tagi:
diakonia

Święcenia diakonatu u pallotynów

2018-10-20 17:36

Kl. Michał Jaworowski SAC

Trzech wiecznych profesów Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego: Jarosław Drahan SAC, Dominik Gaładyk SAC i Szymon Pakuła SAC otrzymało święcenia w stopniu diakonatu.

Liturgia święceń miała miejsce 20 października 2018 r. o godz. 11.30 w kościele seminaryjno-parafialnym p.w. Najświętszej Maryi Królowej Apostołów w Ołtarzewie. Szafarzem sakramentu był J.E. ks. bp Rafał Markowski, sufragan archidiecezji warszawskiej.

Liturgia święceń rozpoczęła się o godzinie 1130. Jako pierwszy zabrał głos Ks. Mirosław Mejzner SAC, rektor Wyższego Seminarium Duchownego Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego. Zaczął od nawiązania do liczby trzech mających być wyświęconymi diakonów, wskazując na liczbę Osób Boskich w Trójcy. Stwierdził, że to jeden z najważniejszych dni w ich dotychczasowym życiu. Następnie uroczyście powitał biskupa Markowskiego, dziękując mu za przybycie w tym tak ważnym dla naszego seminarium momencie świętowania jego stulecia. Potem powitał obecnych na liturgii Prowincjałów: ks. Adriana Galbasa SAC, Wyższego Przełożonego Prowincji Zwiastowania Pańskiego, oraz ks. Waldemara Pawlika SAC, wiceprowincjała Prowincji Chrystusa Króla, którzy przybyli na dzisiejszą uroczystość ze spotkania wyższych przełożonych Stowarzyszenia, które odbyło się w Kigali, w Rwandzie, skąd przynoszą nam nowy zapał misyjny. Dalej, Ksiądz Rektor przeszedł do witania i wyrażania wdzięczności rodzicom, krewnym i znajomym naszych trzech wyświęcanych (specjalnie zwrócił się w języku ukraińskim do rodziny Jarosława). Podziękował szczególnie rodzicom za dar życia i wychowania oraz przykładu służby danego ich synom. Później zwrócił się do samych przyszłych diakonów, życząc im, aby służyli Bogu, prowadząc doń ludzi na „trójpasmowej” drodze wiary, nadziei i miłości, a także, aby duch służby wzrastał w nich przez całe życie, tak, aby byli na wzór Chrystusa. Na sam koniec oficjalnie poprosił Biskupa o przewodniczenie liturgii oraz o udzielenie naszym trzem współbraciom sakramentu święceń w stopniu diakonatu.

Przed homilią ks. Krzysztof Wernicki SAC, prefekt alumnów, przedstawił Biskupowi kandydatów do święceń w stopniu diakonatu.

Homilię głosił sam Ksiądz Biskup. Rozpoczął nawiązując do fragmentu z Ewangelii, w którym Jezus posyła swych uczniów, aby szli głosić Królestwo Boże, bez zbędnych obciążeń, niosąc dar pokoju i uzdrowienia; a mówił do nich te słowa w kontekście odbywanej przez Siebie podróży do Jerozolimy, w której miał oddać za nas życie.

Następnie Biskup ukazał nam Wieczernik jako miejsce szczególnie intymnej rozmowy Jezusa z uczniami, gdzie też dał im Nowe Przykazanie, zapowiedział zdradę Judasza i zaparcie się Piotra, ale również ustanowił sakramenty Eucharystii, która jest największym możliwym zjednoczeniem z Bogiem, oraz Kapłaństwa; tam też nazwał uczniów swoimi przyjaciółmi. Również w tym miejscu wykonał gest umycia nóg uczniom, co było Jego odpowiedzią na ich spory o to, który z nich jest największy; w ten sposób Jezus zestawił swój Boski Majestat z pokorną, poniżającą, niewolniczą służbą.

Zwracając się do samych mających zaraz przyjąć święcenia, zwrócił uwagę na to, że w tym sakramencie otrzymują największą władzę: władzę nad ludzkimi duszami. Dlatego nie mogą się jej sprzeniewierzyć, lecz mają prowadzić innych ludzi do zbawienia. Godność, jaką otrzymują, nie może prowokować ich do wywyższania się nad braci i siostry, lecz mają wzorem Chrystusa czynić tę władzę służbą, oddając swe życie aż do końca, dzień po dniu. Jedynym motywem ma być Chrystus, Jego miłość i łaska. Jest to więc wielka odpowiedzialność za prowadzenie ludzi do życia wiecznego. Na koniec zapewnił ich o modlitwie do Dobrego Boga, aby ta służba pozwoliła im uświęcić swoje własne dusze i okazała się błogosławieństwem dla ich braci i sióstr.

Po homilii miał miejsce obrzęd święceń. Kandydaci przyrzekli życie w celibacie i posłuszeństwo swoim przełożonym. Podczas śpiewu Litanii do wszystkich świętych, kandydaci leżeli krzyżem na znak najgłębszego uniżenia przed Bogiem. Następnie biskup wypowiedział modlitwę i przedstawieni do święceń podchodzili do Biskupa, aby ten nałożył na nich ręce. Obrzędami wyjaśniającymi było przyjęcie Księgi Ewangeliarza oraz stroju – dalmatyki, a także przyjęcie znaku pokoju od Celebransa. 

Na zakończenie liturgii zabrał jeszcze głos Ksiądz Prowincjał Adrian Galbas SAC. Złożył on w imieniu obu polskich prowincji podziękowania: Najpierw Bogu, za to, że w Jezusie Chrystusie stał się pierwszym „diakonem”, przyjmując postać sługi; zajmuje ostatnie mioejsce, podczas gdy wszyscy inni próbują zabiegają o pierwsze; oddał się nam całkowicie aż do ofiary z samego Siebie, czyniąc swe życie najlepszą katechezą o służbie, a teraz złożył to samo pragnienie służby na Jego wzór w serca tych trzech diakonów. Następnie podziękował bpowi Rafałowi za obecność, wygłoszone słowo i udzielenie sakramentu święceń. Nawiązując do jego zawołania biskupiego Jezu, ufam Tobie wskazał, że jest to modlitwa sługi, kogoś, kto jest mniejszy, i życzył, aby ta modlitwa dalej wyznaczała rytm życia i posługi Księdza Biskupa. Potem złożył podziękowania tym wszystkim, którzy pomogli naszym diakonom dojrzeć do kapłaństwa, przede wszystkim rodzicom: za ich dojrzałą miłość, za to, że pozwolili swoim synom na obranie tej drogi, za dany im przykład poświęcenia, ofiary, służby. Poprosił też o modlitwę za naszych diakonów i o nowe powołania.

Do samych zaś diakonów zwrócił się, mówiąc, że, choć diakonat to tylko etap przed prezbiteratem, to jednak mają oni być w duchu diakonami aż do śmierci, by, jak mówił papież Benedykt XVI, ów diakonat pozostał nieodwołalnie w ich kapłaństwie. Życzył im też pokory, aby umieli schylić się przed potrzebującymi, aby im obmyć nogi, zamiast zmuszać ich, aby umywali ich nogi. Ponieważ dziś kler jest krytykowany m.in. za nieokiełznaną żądzę władzy, lekarstwem na to jest jedynie pokorna służba. Z kolei nawiązując do gestu opasania stułą życzył im, aby dali się Bogu poprowadzić tam, gdzie niekoniecznie chcieliby iść sami; wyraził też życzenie, aby samo ich życie było Dobrą Nowiną, którą będą nieśli innym. Zwrócił uwagę, że w tej misji wspomaga ich modlitwą całe niebo, a zwłaszcza Maryja; powiedział też, że do ich modlitwy dołącza własną i Stowarzyszenia, obiecując jej szczerość i stałość.

Posługę muzyczną zapewniły następujące zespoły: Chór seminaryjno-parafialny Cantus firmus oraz Schola Gregoriana – pod dyrekcją ks. dr. Dariusza Smolarka SAC, wykładowcy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego oraz pallotyńskiego seminarium.

Cała uroczystość była transmitowana za pośrednictwem radia Pallotti.FM.

Akolici przedstawieni do święceń w stopniu diakonatu przygotowywali się do tego wydarzenia poprzez formację pallotyńską. Przebiegała ona poprzez postulat, nowicjat i trwa w seminarium w Ołtarzewie. Bezpośrednim przygotowaniem były rekolekcje, które poprowadził ks. Bogusław Bogdan SAC, ojciec duchowny ołtarzewskiego seminarium.

Diakoni, po obronie prac dyplomowych, udadzą się na praktyki duszpasterskie do pallotyńskich parafii. Na początku maja zostaną przedstawieni biskupowi jako kandydaci do święceń prezbiteratu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Gwardia Szwajcarska – historyczna rocznica wkroczenia do Rzymu

2019-01-23 07:34

Włodzimierz Rędzioch

Papieże już od średniowiecza wzywali do Rzymu żołnierzy z innych krajów, by bronili Papieża i Państwa Kościelnego. Ale dopiero Juliusz II (1503-1513) postanawił zorganizować swoją stałą gwardię składającą się ze Szwajcarów. W tym celu, 21 czerwca 1505 r., powierzył „podkomorzemu naszemu” Peterowi von Hertensteinowi zadanie sprowadzenia do Rzymu 200 żołnierzy szwajcarskich „dla strzeżenia naszego pałacu”.

Włodzimierz Rędzioch/Niedziela

Von Hertenstein zorganizowałe oddział, którego stał się dowódcą; natomiast kapitanem został Kasper von Silenen. Pierwszych 150 gwardzistów wyrusza ze Szwajcarii zimą 1505 r. i po przejściu Alp, Lombardii, Toskanii i Lacjum, maszerując wzdłuż historycznej drogi Franków (via Francigena), dociera do Rzymu 22 stycznia 1506 r. Na placu św. Piotra swoją nową gwardię pod dowódctwem von Silenena wita osobiście Juliusz II, który udziela gwardzistom apostolskiego błogosławieństwa. Dlatego właśnie dzień 22 stycznia uważany jest za datę powstania Papieskiej Gwardii Szwajcarskiej, chociaż na początku była ona zwana Kohortą Helwecką.

Włodzimierz Rędzioch/Niedziela

Każdego roku, 22 stycznia gwardzisci wspominają rocznicę założenie ich korpusu - szczególnie uroczysty charaktem miały obchody w roku 2006, kiedy świętowano 500. rocznicę. W tym roku, w dniu 22 stycznia o godz. 18,00 została odprawiona uroczysta Msza św. w kościele "Santa Maria della Pietà in Campo Santo Teutonico". Uczestniczyli w niej, oprocz gwardzistów i ich rodzin, bonifratrzy pracujący w aptece i przychodni watykańskiej. Po Eucharystii oddział Gwardii Szwajcarskiej przemaszerował przez Bramę Dzwonów na plac św. Piotra a następnie pod prawą kolumnadą placu, gdzie znajduje się wejście do koszar Gwardii. Obchody kontynuowane były na dziedzińcu koszar. W ten sposób młodzi Szwajcarzy powtórzyli gest swoich rodaków sprzed 513 lat.

Jako ciekawostkę warto dodać, że w czasie uroczystości rocznicowych gwardzisci po raz pierwszy nosili czarne hełmy z tworzywa syntetycznego wyprodukowane w Szwajcarii przy użyciu drukarki 3D.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

ŚDM w Panamie: nawrócenie ekologiczne w praktyce

2019-01-23 17:29

vaticannews / Panama (KAI)

Pięć postulatów dotyczących troski o naszą planetę - wspólny dom - znajduje się w odezwie skierowanej z okazji Światowych Dni Młodzieży do przywódców politycznych oraz odpowiedzialnych za różne światowe instytucje. Zostały one sformułowane na zakończenie kongresu pod hasłem: „Nawrócenie ekologiczne w praktyce”, który odbył się w tych dniach w Panamie.

geralt/pixabay.com

Młodzi wskazują na potrzebę osiągnięcia poziomu 100 proc. energii odnawialnej oraz redukcję gazów cieplarnianych do poziomu 1,5 procenta, jak postulowało porozumienie z Paryża z 2015 r. Następnie odnoszą się do problemu migracji i wzywają do podjęcia konkretnych działań w duchu ustaleń Paktu Globalnego dotyczącego migracji.

Jednym z punktów jest także potrzeba takiego zaangażowania, aby do 2030 r. zachować przynajmniej 30 proc. ekosystemów planety, ze szczególnym uwzględnieniem ludów tubylczych, które żyją w regionach najbardziej bogatej biosfery. Postulują, aby w tym okresie zapewniono też powszechny dostęp do wody pitnej.

Młodzi wzywają także do ochrony płuc planety, którymi jest Puszcza Amazońska. Pojawia się także punkt dotyczący ekonomii w duchu integralnego rozwoju przełamującego współczesny mit ciągłego materialnego postępu oraz paradygmat nieograniczonego wzrostu. Proszą biskupów i odpowiedzialnych za Kościół o wdrożenie zaleceń z encykliki „Laudato si”.

Dokument zachęca do poważnego podjęcia tematu nawrócenia ekologicznego poprzez programy edukacyjne oraz formacyjne na wszystkich poziomach, a także realizację różnych inicjatyw podkreślających wymiar ekologiczny wiary, także poprzez obchodzenie Dnia dla stworzenia. Potrzebne jest systematyczne zaangażowanie u samych podstaw. Ważne pozostaje także nawrócenie w zakresie stylu życia, aby był pełen prostoty i umiaru.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem