Reklama

Jubileusze biskupów

2018-06-13 10:08

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 24/2018, str. VI

Archiwum „Aspektów”
Bp Antoni Stankiewicz

Zgodnie z ubiegłorocznym dekretem watykańskiej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów 18 czerwca przypada uroczystość Patronki naszej diecezji – Najświętszej Maryi Panny z Rokitna. W czasie tegorocznych obchodów diecezjalnego odpustu, które rozpoczęły się już 11 czerwca i trwały cały tydzień, rokitniańskie sanktuarium nawiedziły poszczególne grupy i środowiska

Uroczystość centralna odbywa się 17 czerwca w Rokitnie. Tego dnia jubileusz 60-lecia święceń kapłańskich obchodzą bp Antoni Stankiewicz i bp Paweł Socha. Na łamach „Niedzieli” – „Aspektów” przedstawiamy sylwetki obu jubilatów.

Bp Antoni Stankiewicz to emerytowany dziekan Roty Rzymskiej. Pochodzi z diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Urodził się 1 października 1935 r. w Oleszczenicach (obecnie Litwa). Po drugiej wojnie światowej wraz z rodziną zamieszkał na Ziemi Lubuskiej. Formację kapłańską odbywał w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu. Święcenia kapłańskie przyjął 20 grudnia 1958 r. w gorzowskiej katedrze z rąk sługi Bożego bp. Wilhelma Pluty. Studiował prawo kanoniczne na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie oraz na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Studiując na KUL, przygotował rozprawę doktorską pt. „Sędziowie w beatyfikacyjnym przewodzie na terenie diecezji” i uzyskał stopień naukowy doktora prawa kanonicznego. W latach 1961-65 pełnił urząd notariusza i wiceoficjała Sądu Kościelnego w Gorzowie oraz notariusza Kurii Biskupiej w Gorzowie (1965-67). W kolejnych latach kontynuował studia kanonistyczne w Rzymie, gdzie uzyskał tytuł adwokata Roty Rzymskiej, dyplom z języka łacińskiego na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim (1972) oraz stopień doktora prawa cywilnego w zakresie prawa rzymskiego na Wydziale Prawa Cywilnego Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego. Pracował w Trybunale Roty Rzymskiej – początkowo w kancelarii, zaś od 14 lutego 1978 r. – z nominacji papieża Pawła VI – jako audytor. W 2004 r. został mianowany przez Jana Pawła II dziekanem Roty Rzymskiej. Ks. inf. Antoni Stankiewicz święcenia biskupie przyjął 16 grudnia 2006 r. w Bazylice św. Piotra z rąk sekretarza stanu kard. Tarcisio Bertone, po uprzedniej nominacji papieża Benedykta XVI. W latach 1978 – 2012 jako audytor Trybunału Roty Rzymskiej wydał ponad 260 wyroków i ponad 125 dekretów w sprawach procesowych, a jako dziekan ponad 50 dekretów (publikowanych) dotyczących kwestii kompetencji Trybunału.

Od wielu lat jest konsultorem Kongregacji ds. Duchowieństwa, członkiem Komisji dla Adwokatów oraz sędzią w Trybunale Apelacyjnym Państwa Watykańskiego. W latach 1995 – 2000 był przewodniczącym Komisji Dyscyplinarnej Państwa Watykańskiego. Od 2010 do 2012 r. był członkiem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, a od 1 grudnia 2012 r. jest członkiem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej.

Reklama

28 maja 2007 r. został odznaczony godnością doktora honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, natomiast 6 listopada 2015 r. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski w uznaniu za wybitne zasługi dla polskiego Kościoła oraz za osiągnięcia w pracy naukowej i dydaktycznej.

Bp Paweł Socha jest z nami od końca lat 50. ub. wieku. W tym roku obchodzi nie tylko 60-lecie święceń kapłańskich, ale również 45. rocznicę sakry biskupiej. Bp Socha urodził się 10 stycznia 1935 r. w Wojsławicach pod Radomiem. W 1951 r. wstąpił do Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo. Święcenia kapłańskie przyjął 22 maja 1958 r. w Krakowie. Swoją posługę duszpasterską rozpoczął w Żaganiu, gdzie po święceniach pracował jako wikariusz. W 1959 r. rozpoczął studia z teologii fundamentalnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Ukończył je w 1962 r. W tym samym czasie podjął wykłady z różnych dyscyplin teologicznych w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu.

16 listopada 1973 r. papież Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym diecezji gorzowskiej i przydzielił mu stolicę tytularną Tunigaba. Ks. Paweł Socha święcenia biskupie przyjął 26 grudnia 1973 r. w katedrze gorzowskiej z rąk kard. Karola Wojtyły. Hasłem i dewizą bp. Pawła Sochy są słowa: „Facere veritatem in caritate”, co oznacza: „Czynić prawdę w miłości”.

10 stycznia 2010 r. bp Paweł zgodnie z wymogami prawa kanonicznego złożył rezygnację z pełnionego urzędu biskupa pomocniczego diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, jednak Benedykt XVI przedłużył mu wówczas posługę. Ostatecznie rezygnację biskupa papież przyjął 16 stycznia 2012 r. Mimo rezygnacji bp Paweł Socha cały czas pozostaje aktywny na niwie Kościoła diecezjalnego, co zostało docenione przez głowę naszego państwa w Zielonej Górze. 27 maja 2018 r. w czasie uroczystych obchodów 58. rocznicy Wydarzeń Zielonogórskich bp Paweł Socha otrzymał z rąk Prezydenta RP Andrzeja Dudy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski w uznaniu za wybitne zasługi dla społeczności lokalnej, za wspieranie przemian demokratycznych w Polsce oraz za pracę duszpasterską.

Tagi:
biskupi

Lubelscy biskupi na Sybirze i w więzieniach

2018-08-14 11:06

Ks. Mieczysław Puzewicz
Edycja lubelska 33/2018, str. VI

Ks. Mieczysław Puzewicz/Niedziela
Pomnik kard. Stefana Wyszyńskiego przed Kurią Metropolitalną w Lublinie

Prawie sto lat temu, późnym latem roku 1918, w kręgach lubelskiego duchowieństwa głośno komentowano pogłoski o rychłym mianowaniu nowego biskupa. Wakans, czyli brak obsady personalnej biskupstwa, trwał już ponad 4 lata, od śmierci bp. Franciszka Jaczewskiego 23 lipca 1914 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek: karmiąc się Eucharystią możemy dostroić się do Chrystusa

2018-08-19 13:04

tłum. st (KAI) / Watykan

Karmiąc się Eucharystią, możemy w pełni dostroić się do Chrystusa, do Jego uczuć, do Jego postawy – powiedział Ojciec Święty w rozważaniu przed modlitwą „Anioł Pański”. Papież nawiązując do czytanego dziś fragmentu Ewangelii (J 6, 51-58) wskazał, że Eucharystia nas kształtuje, abyśmy nie żyli tylko dla siebie, ale dla Pana i dla naszych braci.

Grzegorz Gałązka

Oto tekst papieskiego rozważania w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Fragment Ewangelii dzisiejszej niedzieli (por. J 6, 51-58) wprowadza nas do drugiej części mowy Jezusa w synagodze w Kafarnaum, po nakarmieniu wielkiego tłumu pięcioma chlebami i dwoma rybami: jest to rozmnożenie chlebów. Przedstawia się On jako „chleb żywy, który zstąpił z nieba”, chleb, który daje życie wieczne, i dodaje: „Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życia świata” (w. 51). Ten fragment ma decydujące znaczenie i rzeczywiście wywołuje reakcję słuchaczy, którzy zaczynają sprzeczać się między sobą: „Jak On może nam dać swoje ciało na pożywienie?” (w. 52). Kiedy znak chleba dzielonego prowadzi do jego prawdziwego znaczenia, to znaczy do daru z siebie, aż po ofiarę, pojawia się niezrozumienie, pojawia się wręcz odrzucenie Tego, którego przed chwilą chcieli nieść w pochodzie triumfalnym. Przypomnijmy, że Jezus musiał się ukryć, ponieważ chcieli uczynić Go królem.

Jezus mówi dalej: „Jeżeli nie będziecie spożywać ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie” (w. 53). Tutaj obok ciała pojawia się także krew. Ciało i krew w języku biblijnym wyrażają konkretne człowieczeństwo. Ludzie i sami uczniowie rozumieją, że Jezus zaprasza ich do wejścia w komunię z Nim, do „zjedzenia” Go, Jego człowieczeństwa, by wraz z Nim dzielić dar życia dla świata. To coś innego niż triumfy i ułudy sukcesu! To właśnie ofiara Jezusa, który wydaje siebie za nas.

Ten chleb życia, sakrament Ciała i Krwi Chrystusa, jest nam darmo dany na stole Eucharystii. Wokół ołtarza znajdujemy to, co nas karmi i gasi nasze pragnienie duchowe dzisiaj i na wieki. Za każdym razem, gdy uczestniczymy we Mszy świętej, w pewnym sensie zapowiadamy niebo na ziemi, ponieważ z pokarmu eucharystycznego, Ciała i Krwi Jezusa, uczymy się, czym jest życie wieczne. Jest ono życiem dla Pana: „kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie” (w. 57). Eucharystia nas kształtuje, abyśmy nie żyli tylko dla siebie, ale dla Pana i dla naszych braci. Szczęście i wieczność życia zależą od naszej zdolności do uczynienia owocną miłości ewangelicznej, którą otrzymujemy w Eucharystii.

Dzisiaj Jezus, tak jak czynił to wówczas, powtarza każdemu z nas: „Jeżeli nie będziecie spożywać ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie” (w. 53). Bracia i siostry, nie chodzi o pokarm materialny, lecz o chleb żywy i ożywiający, który przekazuje samo życie Boga. Gdy przystępujemy do Komunii św. otrzymujemy samo życie Boga. Aby mieć to życie, trzeba karmić się Ewangelią i miłością braci. W obliczu zaproszenia Jezusa, aby karmić się Jego Ciałem i Krwią, moglibyśmy odczuwać potrzebę sprzeczania się i stawiania oporu, podobnie jak uczynili słuchacze dzisiejszej Ewangelii. Dzieje się tak, gdy trudno nam kształtować nasze życie według życia Jezusa, aby postępować zgodnie z Jego kryteriami, a nie według kryteriów świata. Karmiąc się tym pokarmem, możemy w pełni dostroić się do Chrystusa, do Jego uczuć, do Jego postawy. Jest to bardzo ważne: pójście na Mszę św. i przyjmowanie Komunii św. Przyjmowanie Komunii św. jest bowiem przyjmowaniem tego żyjącego Chrystusa, który przemienia nas wewnętrznie i przygotowuje nas na niebo.

Niech Maryja Panna wspiera nasze postanowienie czynienia komunii z Jezusem Chrystusem, karmiąc się Jego Eucharystią, aby z kolei stać się chlebem łamanym dla naszych braci.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Zakopane: górale z całego świata modlili się o pokój na świecie

2018-08-19 21:08

jg / Zakopane (KAI)

Mszą św. z udziałem górali z całego świata rozpoczął się korowód przez miasto na rozpoczęcie 50. Międzynarodowego Festiwalu Folkloru Ziem Górskich w Zakopanem, który potrwa do 26 sierpnia.

Grzegorz Jakubowski/KPRP

Eucharystii w kościele św. Krzyża w Zakopanem przewodniczył ks. dr Władysław Zarębczan. Celebrans w czasie homilii poprosił, aby każda delegacja zespołu przyłączyła się do apelu o pokój na świecie. Członkowie poszczególnych zespół odczytali jego fragmenty.

Na końcu głos zabrali polscy górale. - My, artyści z różnych stron świata, pragniemy przyczyniać się do budowania pokoju poprzez muzykę, śpiew i taniec, które są językiem piękna. Chcemy być posłannikami dobra, prawdy i pokoju, które są w sercu każdego człowieka. Niech Bóg towarzyszy nam, abyśmy stawali się twórcami radości i nadziei dla tych, którzy są z nami - mówili polscy górale.

Wszystkich gości pozdrowił ks. proboszcz Mariusz Dziuba. Świątynia była pełna przedstawicieli zespołów góralskich z całego świata, m.in. z Indii, Rosji, Stanów Zjednoczonych, czy Hiszpanii i Bułgarii. Wszyscy mieli ubrane stroje charakterystyczne dla swojego regionu. W czasie Mszy św. pieśń na wejście zaśpiewali Hiszpanie, intencje w czasie modlitwy wiernych odczytali przedstawiciele różnych zespołów. Była też procesja z darami, które do ołtarza przynieśli górale z całego świata.

We wspólnej modlitwie uczestniczyli przedstawiciele władz miasta na czele z burmistrzem Zakopanego Leszkiem Dorulą. On też pozdrowił wszystkich zgromadzonych, życzył dobrego pobytu pod Tatrami. Liturgię uświetnili także członkowie Związku Podhalan. Była obecna delegacja z pocztem sztandarowym tej największej organizacji zrzeszającej górali polskich na całym świecie.

Po liturgii przyszedł czas na korowód ulicami miasta. Zespoły ciągle się zatrzymywały w różnych miejscach i prezentowały krótko swoje tańce, a do tego śpiew. Najdłuższy przystanek był tradycyjnie przy tzw. oczku wodnym na Krupówkach.

Historia festiwalu sięga 1962 r. kiedy to ówczesna Miejska Rada Narodowa z inicjatywy Krystyny Słobodzińskiej chciała przedłużyć "sezon" w Zakopanem. - Przez lata festiwal rozwijał się i wciąż ewaluował. Przybywało kolejnych wydarzeń. Przez 50 lat zachowana została jego formuła konkursowa. I pomimo kilku zmian w regulaminie, nadal jest to wydarzenie organizowane z udziałem międzynarodowego jury i rywalizujących o ciupagi zespołów - złote, srebrne i brązowe - mówi Joanna Staszak z zakopiańskiego magistratu.

W historię festiwalu wpisuje się Święto Gór - wydarzenie, które w 1935 r. zjednoczyło wszystkich górali II Rzeczypospolitej, przybyłych do Zakopanego od Czeremoszu aż po Olzę, by zaprezentować bogactwo swoich tradycji. W 1962 roku właśnie na wzór tego święta zaczęto organizować „Jesień Tatrzańską”, która w 1968r. przerodziła się w Międzynarodowy Festiwal Folkloru Ziem Górskich.

Od wielu lat organizator, a jest nim zakopiański magistrat, współpracuje z tatrzańskimi parafiami. W ramach festiwalu wiele punktów odbywa się w parafiach. Już jutro o godz. 16 w ramach Roztańczonego Zakopanego - wspólnej zabawy i tańców z turystami zespoły nawiedzą kościół Miłosierdzia Bożego na Cyrhli i sanktuarium Matki Boskiej Fatimskiej na Krzeptówkach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem